قوانین روباتیک
قوانین روباتیک یا Robotic Laws ابتدا توسط آیزاک آسیموف در مجموعه کتابهای روباتی خود، وضع شد تا حاکم بر عملکرد روباتها و تضمین سلامت و امنیت بشر در همزیستی با آنان باشد.
محتویات |
قوانین سهگانه
نوشتار اصلی را بخوانید: قوانین سهگانهی روباتیک
- قانون یکم - یک روبات نباید به انسان آسیب برساند و یا با خودداری از عملی موجب آسیب دیدن او شود.
- قانون دوم - یک روبات باید به تمام دستوراتی که از سوی انسان به او داده میشود عمل کند، مگر این که دستورات قانون اول را نقض کند.
- قانون سوم - یک روبات، تا جایی که قوانین اول یا دوم نقض نشود، باید از وجود خود حفاظت کند.
قانون صفرم
وی بعدها (در انتهای داستان روباتها و امپراطوری) اصل دیگری را، که از احتمال گمراهکنندهتر دیگری پیشگیری میکرد، به مجموعه اصول فوق افزود و قانون یکم را نیز به تکمیل کرد:
- قانون صفرم - یک روبات نباید به بشریت آسیب برساند و یا با خودداری از عملی موجب آسیب دیدن به بشریت شود.
- قانون یکم (تکمیل شده) - یک روبات نباید به انسان آسیب برساند و یا با خودداری از عملی موجب آسیب دیدن او شود، مگر این که قانون صفرم نقض شود.
قانون چهارم
قوانین دیگری نیز توسط افراد دیگری به مجموعه فوق پیوست:
- قانون چهارم - یک روبات باید همیشه ماهیت روباتی خود را حفظ کند.
این قانون در سال ۱۹۷۴ توسط لیوبن دیلوف و در رمان راه ایکاروس اضافه شد. استدلال این بود که: «این قانون هر گونه امکانی را برای دادن ساختاری انسانی به روباتیهایی که دارای روان هستند، از طراحان روباتهای سلب میکند»
قانون پنجم
- قانون پنجم - یک روبات باید بداند که روبات است.
این قانون توسط نیکولا کساروفسکی در داستان کوتاه قانون پنجم روباتیک به مجموعه اضافه گشت. استدلال این بود که اگر یک روبات انسانی به نحوی بپذیرد که روبات نیست، میتواند قوانین اول تا چهارم را نقض کند.
- قانون منهای یکم - یک روبات نباید به موجود حسگر آسیب برساند و یا با خودداری از عملی موجب آسیب دیدن به او گردد.
این قانون نیز در اساس استنتاج یک گروه کوچک از روباتهای مجموعه داستان روباتهای آسیموف است، برای حفظ موجودیت خودشان، که مورد پذیرش آر دانیل اولیواو که مبدع «قانون صفرم» است قرار نمیگیرد.
